AI, sztuczna inteligencja 2024 12 18    Home

Wikipedia

Artificial intelligence (AI) is a set of technologies that enable computers to perform a variety of advanced functions, including the ability to see, understand and translate spoken and written language, analyze data, make recommendations, and more. Więcej

Włodzisław Duch, luty 2024      umk.pl/~duch

Will We Get AGI In 2025? Sabine Hossenfelder

SEMINARIUM „Matematyczne i informatyczne granice algorytmiczności”, 30.01.2025

deepai.org/chat/philosophy

yeschat.ai (patrz niżej)

(2025,) 2023, 2015, 2012, 2009, 2009, 2007, 2004, 1997

Zamówiono u mnie wykład o sztucznej inteligencji, powinien głównie dotyczyć jej duszy. Sprawa jest trudna.

Dlaczego u mnie? Lepszego nie mają pod ręką, poza tym jestem osłuchany w tym, o czym mówią (zwykle Marion). Pod koniec mojej pracy w Instytucie Fizyki Politechniki Śląskiej (1998) miałem jakieś zajęcia, chyba z analizy danych z fizykami z któregoś starszego roku. Robiliśmy ręcznie najprostszą sieć neuronową, chyba w Pascalu (to by się zgadzało, bo to był filozof).

Mózg ludzki ma niemal 100 miliardów neuronów (100,000,000,000 = 10¹¹), które mają ze sobą 100 bilionów połączeń (10¹⁴). To jest na prawdę dużo, wystarcza by tworzyć poezję, symfonie, smartfony, sztuczną inteligencję. To nie jest dobre porównanie, ale porządny komputer ma 128GB pamięci RAM, czyli może operować szybko 10¹¹ literami, czy czymś podobnym. IBM "z16" ma natomiast RAMu 40 TB czyli połowę cytowanej w tym akapicie liczby 10¹⁴.

Mózg ludzki, jak całe ciało, jest wolny (nie jest szybki). Sygnały w neuronach miewają prędkości od pół do 100 m/s. Oko ludzie, czego łatwo doświadczyć, widzi drgania niewiele szybsze niż 10 razy na sekundę. Stąd kinowa częstość 24 klatki na sekundę. Ograniczeniem prędkości transmisji w elektrycznych przewodach komputera jest prędkość światła 300,000 km/s = 3*10⁸ m/s. To jest jakieś siedem rzędów wielkości; komputer jest 10 milionów razy szybszy od człowieka. Kto nie wierzy niech pomnoży dwie 15-cyfrowe liczby. Mojemu domowemu komputerowi musiałem kazać wykonać to 10⁸ razy, żeby wyszedł obserwowalny czas (2s). Gdyby rachmistrz mnożył te liczby 3 minuty, to i tak byłby wolniejszy 10¹⁰, czyli 10 miliardów razy

Właśnie tu jest problem, w szybkości przetwarzania informacji, technologia krzemowa ma miliardową przewagę nad biologiczną.

To jest podstawa żeby się bać. Dlaczego ten lęk dotyczy jednak ciągle przyszłości? Tyle razy naturalna droga ewolucji Darwinowskiej nas "uratowała", dinozaurów nie, ale nas, ssaki tak. No to czekajmy milion lat aż nacisk AI wymusi powiększenie naszych mózgów (a może by tak przejście na inną technologię?). Tylko oczywiście musimy ustalić moratorium na rozwój AI. Próby były, skutek taki jak z ekologią. Owszem można przyspieszyć ewolucje manipulując przy genach. Powiedzmy, że co pokolenie (20 lat) będzie jakiś przyrost IQ. Jak szybko powstają nowe wersję AI?

Andrzej Dragan powiedział kiedyś, że dając AI jakieś zadanie, z którym jego 8-letni syn sobie nie radził zrozumiał, że jest ona lepsza od dziecka, i że zawsze będzie już od niego lepsza. W szachy człowiek już nigdy nie wygra z maszyną.

Że nie jest kreatywna? Szachistę, któremu udało się korzystać z podpowiedzi AI rozpoznaje się po niestandardowych ruchach.

Joanna Skurzak: "próba odpowiedzi na tekst" powyższy

W toku naszych seminaryjnych rozmów nad tekstami Jean-Luc Mariona, Adam Walanus nawiązał kilka razy do rozwoju AI. Z tego wywiązały się dyskusje i wyszedł temat „duszy”. Powstało pytanie, czy człowiek miałby właściwie górować nad AI? Piszę „dusza” w cudzysłowie, ponieważ ten termin jest dla mnie w ogóle dość niejasny. Nie tylko w kontekście tego, że miałaby ją kiedyś mieś sztuczna inteligencja, ale także w odniesieniu do ludzi. Kojarzy mi się on przede wszystkim z dualizmem substancji: dusza-ciało. Ale jak niematerialna dusza miałaby oddziaływać na materialne ciało? Dualiści nie poradzili sobie z tym problemem, chyba że kogoś zadowala propozycja dualizmu własności: to nie są dwie substancje, które nie wiadomo jak miałyby się ze sobą komunikować, ale po prostu dwie własności. Mnie to nie zadowala, dlatego dystansuję się w ogóle od pojęcia „duszy” w filozofii. Dlatego nie umiem też odnieść się do kwestii tego, czy AI będzie miała kiedyś duszę. Oczywiście we współczesnej kognitywistyce najczęstszym sformułowaniem tego zagadnienia jest pytanie o świadomość: czy ai będzie miała kiedyś świadomość? Czy my w ogóle ją mamy? (Są też tacy, którzy kwestionują nawt to). Ale teraz odnoszę się do tekstu w którym Adam Walanus wskazał na tą niewątpliwą przewagę jaką AI ma nad nam, czyli szybkość przetwarzania informacji. Ale czy to, że sztuczne sieci neuronowe potrafią przetwarzać informację dużo szybciej niż nasze mózgi wystarczy, aby przypisywać im jakąś szczególną przewagę nad nami, która miałaby spowodować, że musimy nadążyć? Człowiek ciągle ma niesamowitą przewagę i trudno powiedzieć, kto ma rację, gdy chodzi o kwestię dorównania nam przez AI w przyszłości. Ja jestem sceptyczna, choć nie jest łatwe opisanie krótko, na czym ta przewaga człowieka polega, gdzie jest to coś szczególnego. Wspomniany Marion podaje ciekawy przykład w swojej książce „Fenomen erotyczny”:

„W rzeczy samej, nie wystarczy mi być, aby pozostać tym, kim jestem: potrzebuję także, przede wszystkim, być kochanym - możliwość erotyczna. Weryfikuje to kontrprzykład: załóżmy, że proponujemy komukolwiek bycie na pewno (efektywnie) przez nieskończony czas, pod jedynym warunkiem definitywnego wyrzeczenia się możliwości (nawet nie efektywności), że ktoś go kiedykolwiek pokocha - kto by się zgodził? Żadne ja, żadne ego, w gruncie rzeczy żaden człowiek, a zwłaszcza nie największy cynik na świecie (który myśli tylko o tym, żeby go kochano). Bo wyrzeczenie się nawet możliwości bycia kochanym zadziałałoby na mnie jak transcendentalna kastracja i sprowadziłoby mnie do rangi sztucznej inteligencji, mechanicznego kalkulatora lub demona, krótko mówiąc prawdopodobnie niżej niż zwierzę, które wciąż może naśladować miłość, przynajmniej w naszych oczach. I rzeczywiście, ci z moich bliźnich, którzy wyrzekli się - co prawda tylko częściowo i pod pewnym względem - możliwości bycia kochanym, stracili proporcjonalnie swoje człowieczeństwo. Wyrzeczenie się (zadawania sobie) pytania "Czy cię kocham?", a zwłaszcza możliwości pozytywnej odpowiedzi, oznacza ni mniej, ni więcej, tylko wyrzeczenie się człowieka samego w sobie.” (§3 deepl)

Czyli ranga sztucznej inteligencji, to coś niżej niż człowiek, niżej niż zwierze. Jest to wspólna myśl dla wielu fenomenologów. Wskazałabym tutaj przede wszystkim Maurice Merleau-Ponty’ego, który oczywiście o AI nie miał okazji się wypowiedzieć, ale odwołując się do jego filozofii, możemy wskazać na to „coś”, co powoduje, że AI nigdy nie dorówna ani nam, ani większości zwierząt: jest to życie i doświadczenie, przeżywanie swojej relacji ze środowiskiem.

YesChatPhilosopher AI Welcome to Philosopher AI, your portal to deep philosophical exploration. You What is the roole of the idea of God in contemporary philosophy? 2025-01-31 17:49:26 YesChatPhilosopher AI The role of the idea of God in contemporary philosophy is multifaceted and can be approached from various angles, including metaphysical, epistemological, ethical, and existential perspectives. Even though belief in God might not be as central in many branches of contemporary philosophy as it was in earlier periods (especially during the height of religious and metaphysical thought in the Middle Ages), the idea of God remains an important topic for several reasons. 1. Theology and Philosophy of Religion Many contemporary philosophers still engage directly with the concept of God, especially within the philosophy of religion. Philosophers such as Alvin Plantinga, Richard Swinburne, and William Lane Craig defend versions of classical theism, developing arguments for God's existence based on reason and evidence. For instance: The Cosmological Argument: The idea that the universe must have had a cause, and that cause must be God. The Teleological Argument: The fine-tuning of the universe is best explained by an intelligent designer, i.e., God. Moral Arguments: The existence of objective moral values is taken to imply the existence of a moral lawgiver (God). Additionally, some contemporary philosophers like David Bentley Hart have written extensively on the nature of God in relation to metaphysics and the nature of reality itself. 2. Atheism and Secular Philosophy On the other side of the debate, atheism and secular humanism are significant movements within contemporary philosophy. Philosophers such as Jean-Paul Sartre, Friedrich Nietzsche, and more recently, Richard Dawkins and Daniel Dennett, challenge the concept of God, arguing for secular worldviews that do not require a divine being. In particular, existentialist philosophers (e.g., Sartre, Camus) explore themes of meaning, freedom, and morality in the absence of God, which raises important questions about human existence. Nietzsche's famous declaration that "God is dead" (often misunderstood) is part of a broader critique of traditional metaphysical and religious systems. This has led to questions about how we derive meaning in a post-God world and whether a secular morality is possible. 3. God and Metaphysical Questions In metaphysics, God is often examined not necessarily as a personal deity but as a concept that could inform ontological discussions. The idea of God is often linked to the problem of existence itself—why there is something rather than nothing. Philosophers like Leibniz, in his Principle of Sufficient Reason, used God to explain the fundamental order of the universe. Contemporary metaphysicians like William Alston and others discuss God in relation to issues of divine simplicity, omnipotence, omniscience, and the compatibility of divine foreknowledge with human free will. 4. God and Ethics The question of whether ethics can be grounded in the existence of God or whether morality is independent of any divine being is a major area of debate. Many philosophers (e.g., Kant) argue that ethical principles can be derived from human reason without the need for God, while others (e.g., those who follow Divine Command Theory) insist that objective moral values are impossible without God as their grounding. Philosophers of religion such as John Hare and others often explore how God's commands might serve as the foundation for morality, particularly in contrast to secular moral systems. 5. Existential and Personal Theism There is also a rich vein of contemporary philosophy that engages with God not just as an abstract metaphysical concept but in a personal, existential sense. Philosophers like Søren Kierkegaard, who is a key figure in existential theology, and more recently figures such as Marilyn McCord Adams, explore themes of faith, doubt, and the human relationship with the divine. These discussions examine how belief in God or the lack thereof can shape one's experience of meaning and authenticity in life. 6. God in Postmodern Thought In postmodern philosophy, thinkers like Michel Foucault, Jacques Derrida, and Jean-François Lyotard have questioned the grand narratives, including those related to theism. Derrida, for example, engages with the concept of God in a way that challenges traditional understandings of presence and absence, truth, and meaning. The deconstructionist approach suggests that the idea of God is tied to larger cultural and historical narratives that have been constructed and deconstructed. Overall, the idea of God remains a rich and contentious topic within contemporary philosophy. It serves as a crucial point of discussion across various domains—metaphysics, ethics, epistemology, and existentialism—whether the philosopher is defending theism, critiquing it, or using it to explore broader questions about meaning, existence, and the nature of reality. Contemporary philosophy often views God as both a symbol for deeper metaphysical questions and a challenge to secular or atheistic understandings of the universe. Are there any particular aspects of God’s role in contemporary philosophy you find more compelling or interesting? 2025-01-31 17:49:26 You Jean-Luc Marion is a Continental philosopher with God in deep center of his thought. Am I rigt? 2025-01-31 17:54:43 YesChatPhilosopher AI Yes, you are absolutely right. Jean-Luc Marion is a Continental philosopher who places the idea of God at the center of his thought, particularly within the framework of phenomenology. His work is deeply influenced by thinkers like Edmund Husserl, Martin Heidegger, and Emmanuel Levinas, but he also engages profoundly with theological traditions, especially those of Augustine, Dionysius the Areopagite, and Aquinas. Marion’s Phenomenology and God Marion is best known for his contributions to phenomenology of givenness, where he argues that traditional metaphysical concepts of God limit the divine to human categories of being. Instead of defining God within ontological or epistemological constraints, he seeks to describe God in terms of an excess that overflows human conceptualization. God Beyond Being Marion follows Heidegger’s critique of metaphysics but pushes further, suggesting that God should not be thought of in terms of "Being" at all. This aligns him with apophatic (negative) theology, where God is beyond human comprehension and conceptual grasp. His book God Without Being (1982) argues that thinking of God as a "being" among others—even as the highest being—is a limitation imposed by metaphysical thought. He draws from Dionysius the Areopagite and the mystical tradition to suggest that God is better understood as a pure gift, an act of self-revelation that cannot be reduced to our conceptual schemes. Phenomenology of Givenness Marion's phenomenology focuses on the idea of "givenness" (donation)—that things appear to us not merely as objects we grasp but as phenomena that give themselves to us. In this framework, God is the ultimate giver—a phenomenon so overwhelming that it resists being reduced to a concept. Instead of being something we master intellectually, God is what appears to us in an overwhelming excess. This connects to his famous idea of saturated phenomena—experiences so intense (like love, death, or the divine) that they exceed our ability to fully grasp or categorize them. Love and the Idol vs. the Icon Marion contrasts idolatry (which fixes God into human conceptual forms) with the icon, which directs thought beyond itself toward the infinite. The idol is a closed image that reflects human desires, while the icon is a transparent medium that invites the gaze beyond itself, toward the divine. In The Erotic Phenomenon (2003), he explores love as a mode of relation that transcends traditional notions of being. Love, especially divine love, is understood as a pure gift—one that requires no justification beyond itself.